Seguidores

jueves, 18 de abril de 2013

Formula d@s

Ferrolterráque@s

Somos unha Rod@ ferros@!


Pois que RoDe! ;)


http://scienceblogs.com/sciencepunk/2009/02/01/ferrous-wheel/

lunes, 5 de marzo de 2012

"Desayuno Profundo"

... y no estaban despiertos los OjOs, ni los panes

están girando las cucharas en el fondo de la luZ;
miles de chIrIbItas cIntIlleando levemente en la taza transparente,
...
y al emerger
dibujos y marionetas de luz
que respiraban con el nuevo día,,,


                                                  ,,,colorines colorados que no ayunan.

Orixe da palabra "Ferrolterráque@s"

Ferrolterráqueo foi una nova palabra creada ala polo ano 2000 ou antes, (que non de Cristo) cando facía un programa na emisora Radio Kaos, chamado "Manchita Cosa" acompañado de Jesús García (Suso Suciedade), na radio universitaria de Serantes, que se utilizaba para saudar os oíntes, e tamén en diferentes cuñas. Posteriormente tamén foi utilizada nun programa de Radio Fene que se chamaba " . e principio", en cuñas e normalmente no saúdo inicial e desenrolo do programa.

A aclaración a fago porque posteriormente parece ser que a palabra polo que sexa, foi tamén utilizada noutros programas e emisoras, e poidera ser que collera algo de "lume".

Mais tarde decidín conservala palabra nun blog chamado Ferrolterráque@s, para dunha forma englobar a todo o xénero e número de persoas nadas, aterriz@d@s e @terr@d@s en Ferrol, o que por circunstancias personais tiñan que voar outros satélites terrestres e desenrolar a súa vida.

O término e idea de tal palabro foi miña, e por iso quero deixar constancia aínda que non me importa que sexa utilizada noutros blogs ou donde sexa, porque as palabras terminan por universalizarse, e ista dalgunha forma tiña ese propósito en si mesma, aínda que non dunha mañeira premeditada. Iso si penso que non estaría de mais mencionar a orixe si se utiliza sobre todo noutros blogs de forma prestada, sobre todo si existe outro orixinal coma este. Sería de lóxica mención e agradecer.

Aclarado o término e orixe do palabro, tan so saúdar a tódolos Ferrolterráque@s : comúns e no comúns de maior exponente.


Pablo.FeRRolteRRáqueo


                                                                                 

lunes, 4 de agosto de 2008

Viaje a la mar, tu mar.

Y yo amándote,
sin reloj
ni arena en los bosillos,
con un verso de chocolate blanco,
y un mandarina de colores en
la nariz, dando vueltas
y más vueltas
sobre tus piernas.

Y esas letras traviesas
recorriendo tu ombligo cósmico,
que se pierden en tus caricias,
pasajeras de mi cuerpo,
en un viaje de dos naves
que se encuentran
en la mar,
tu mar.

jueves, 31 de julio de 2008

Mi niña, mi sueño, mi trigo, mi oliva

Desde esa ola
que acarica mi pecho,
me miras en tu barca de flores,
con esos ojos verdes que saben a tu luz,
transparente:
son tus manos acuáticas
que flotan por encima de los peces
que nos miran

Y en esa duna móvil
te observo en tu día,
tu noche y tu tarde
que anochece de nuevo,
para quedarme dentro
de ti como un niño travieso,
que busca su luz entre esa noche
que amaneciste

Y no tengo palabras
ni versos,
ni siquiera castillos
que llevar a tu alma,
porque mi noche
amanece en tu cara,
que me mira suave,
y aguamarina

Y siento por ti
lo que llevo en mis
pensamientos,
que soñaron contigo
ya hace muchos años,
en esa noche que amaneciste,
y te vi en tu luz
mirándome como
tu me miras,
el alma
desnuda;
y tu corazón,
latiendo entre
mis dedos

Y es lo que siento
y te espero,
en tu barca de flores,
tu siembra de peces,
tu trigo entre mi pecho que cae
amanecido,
de mi sueño de niño
que ama,
y...;
brotaste

lunes, 7 de julio de 2008

Mi sed es tu río que llega, y me lleva...

Donde los manantiales
y tu voz,
que rebota en ecos
de mi memoria,
lluvia de luz
y sed de ti.

Entre tus ojos
y tu cálida tez,
en este julio que
solo sabe a sueños
y realidad

Y te veo venir,
como un río lleno
de vida,
una palabra pérdida
de un libro que
no tenía sentido

Y te veo venir,
y te leo,
transparente
en tu avenida,
donde descalzo
te espero, con
mi manos llenas
de tornasoles
y cometas que
seguir.

viernes, 4 de julio de 2008

Una amiga de pan y leche que llevar a la boca

Y el pan mojo la leche, y el pan mordió su boca, entre la harina que maquillaba sus mejillas recién lavadas con sus manos, y se hizo un paréntesis en el dibujo de sus labios, que inundados de matiz, saltaron hasta otro bocado de pan y harina reflejada por la luz. Sus ojos, miraron a otra parte, como un presentimiento mira a algún espacio fuera del guión...

-

y allí afuera, detrás de los puntos suspendidos y del guión, el pan y la leche recién mojados, acarician sus contornos y sus labios en un beso esponjoso, que llega entre las caricias de viento que viaja, através del microondas...